|
Joost mag ’t zeggen
Tegen de tijd dat jullie dit lezen ben ik misschien al verzekerd van mijn Tourkaart voor het komende seizoen. Of nog niet. Maar dat het goed gaat komen, daarover heb ik mij geen moment zorgen gemaakt. Door mijn polsblessure en de geslaagde operatie is het natuurlijk een heel raar jaar geweest. Nóg meer dan normaal is regeren in dat soort situaties vooruitzien. Al geruime tijd geleden hebben we er daarom rekening mee gehouden dat mijn resultaten na de revalidatie ietwat achter zouden kunnen blijven bij wat nodig is om automatisch gekwalificeerd te worden voor de Tour. Daarom heb ik me de hele maand november voorbereid op de Qualifying School op de PGA Golf de Catalunya. Samen met swingcoach Phil hebben we de baan nóg beter verkend dan ik eerder al eens had gedaan en hebben we hard gewerkt aan mijn techniek. Dat ik me heb ingeschreven voor die Qualifying School was een back-upscenario, voor het geval dat. Ook golfpro zijn is dus vooruitzien.Zo kwam ik afgelopen zomer bij het KLM Open Ruud Gullit tegen. Ik wilde dit jaar heel graag meedoen aan het Alfred Dunhill Links Championship, echt een supertoernooi om te spelen. Maar mijn ranking was op dat moment nog niet toereikend om te mogen rekenen op een uitnodiging. Toen heb ik gewoon aan Ruud gevraagd of hij niet een goed woordje voor me wilde doen bij de organisatie. Een back-upscenario, voor het geval dat. Gullit speelt al jaren op dat toernooi en is in Groot-Brittanië minstens zo groot als in Nederland. Gelukkig bleek het achteraf niet nodig, want mijn ranking verbeterde zodanig dat ik op eigen kracht het deelnemersveld haalde. Misschien dat we wel daarom aan elkaar gekoppeld werden. En wat was dat een feest zeg, om drie dagen met the one and only Ruud Gullit over die banen te lopen. Wat een relaxte, open en aardige gast is dat! Een echte sportman, die weet hoe het werkt. En een echte gentleman, die onder alle omstandigheden oog en oor heeft voor volgers en supporters en voor al die mensen de tijd neemt om een praatje te maken.Hij was eerder die jaar aan zijn knie geopereerd en dat beïnvloedde nog wel zijn spel. Hij wisselde briljante ballen af met heel vervelende shanks. Maar zijn humeur leed daar totaal niet onder. Het was mede dankzij hem een topweek. De cut niet gehaald, maar dat lag aan mij en niet aan hem. Ik heb ook veel opgestoken van zijn ervaring als topsporter. Kijk, wij golfers zijn gewend om te trainen, te trainen en nog eens te trainen. Ruud legde mij bijvoorbeeld uit dat bij voetbal juist enorm veel aandacht wordt besteed aan een verantwoorde verhouding tussen arbeid en rust. Juist bij voetballers leidt te veel of te vaak trainen eigenlijk vooral tot blessures. Hij hield mij voor dat af en toe rust voor mij ook wel eens goed zou kunnen zijn. Ik moest daar even aan wennen. Wij golfers zijn inderdaad dag in dag uit met golf bezig, je dúrft bij wijze van spreken niet eens een paar dagen iets totaal anders te gaan doen. Je zal de finesse van je swing erdoor kwijtraken! Maar ik denk wel dat hij gelijk heeft. Af en toe je rust pakken is hoe dan ook goed voor je en nóg harder trainen is niet altijd de oplossing voor een probleem, laat staan een garantie voor betere prestaties. Met dank aan deze voormalig wereldvoetballer van het jaar.Dan nog even dit: jullie hebben vast gelezen of gehoord dat ik Golf Team Holland inmiddels heb verlaten en nu deel uit maak van het internationale sportmanagement-bureau ISM, waar ook jongens als Lee Westwood, Darren Clarke en Rory Mcilroy onder contract staan. Misschien zijn er mensen die nu denken dat ik dan ook wel binnenkort ga stoppen met deze column of mijn activiteiten voor en op onze baan op een lager pitje ga zetten. Ik kan daar heel duidelijk over zijn: Ik dacht ‘t effe niet!!!
Groeten!
Joost
|
Overige columns van Joost:
- maart 2009
- december 2008
- september 2008
- juni 2008
- maart 2008
- december 2007
- september 2007
- juni 2007
Klik hier voor de site van Joost Luiten.
|
